La gardeno (Rakonto)

La gardeno

Me nomesas Emma e me evas 14 yari. Me esis survoye adheme de mea baleto-leciono. Me prenis la streta stradeto tra la domi, pro ke ca voyo esas plu rapida kam la granda strado tra la quartero. Inter la anciena domi esis sempre streta e me sentis me quale me esis en altra tempo. Muri ek stono e mikra traireyo ye la fino dil muro. Esis sempre la sama.

Adminine til hodie.

Me haltis. Subite me vidis gardeno, ma hike esis sempre la fino dil muro. Nur kolda stoni. E nun? Gardeno! To ne esas posibla.

Me regardis fixe vers la gardeno sen vere komprenar quon me vidas.

Densa gazono. Bedi kun flori ye la bordo e kelka obliqua arbori. Inter la arbori stacis anciena benko ek ligno. La induturo ja esis pala e matida. On ne povis plus dicar quala koloro ca benko olim havis.

Ma la maxim stranja kozo esis ke sur la benko sidis olda viro. Forsan sisadek yari o mem plu evoza. Il portis simpla vestono. La manui jacis sur sua genui. Il sidis kalme sur la benko e tacis.

„Qua esas vu?“, me questionis poke timeme. „Me ne konocas vu!“, me adjuntas quik.

Il regardis a me e poke subridis.

„Ma, me konocas tu.“,

Subite me sentis koldeso en mea korpo quankam esis varma printempala jorno. Mea korpo e mea mento perceptis ke hike ulo ne esis en ordino.

„Me nultempe vidis vu. Ed anke ca gardeno nultempe esis hike. To ne esas posibla“, me dicis. Mea voco sonis poke tro akute. „Hike esis nur muro. Sempre!“ Me preske klamis.

Me turnis me kurte. La traireyo esis ankore hike. Stono. Streta. Exakte quale me konocis ol. Omno esis korekta. Ma to quo esis dope: Ca gardeno. Ol ne povis existar!

„Quo esas to?“, me questionis nelaute. Me preske susuris.

La viro regardis fixe vers me.

„To esas gardeno“, il respondis koncize.

Ma tala respondo ne esis helpema! Tote ne!

„Pro quo me esas hike?“, me questionis konfuzigita.

„Pro ke tu trovis ca loko“, il respondis sen irga sentimento.

Me retropazis poke.

„Me ne konocas vu“, me repetis. Ca-foye me esis min certe pri to.

„No, tu ja esis hike“, il dicis kalme.

La vento suflis tra la flori.

Erste nun me perceptis ke me tenis irgo en mea dextra manuo.

Flava floro.

Me regardis fixe al floro.

„La floro ne esas hike“, me dicis nelaute.

La viro regardis kurte a la floro e pose a me e replikis: „Yes, tu koliis ol.“

Me sukusis la kapo.

„No, vu mentias!“, me klamis laute.

Ma profunde en mea mento me ne esis vere certe pri to.

La viro tacis por kelka sekundi.

„To sempre finas tale. Regretinde“, il dicis poke triste e sospiris.

Me palpebragis. Me volis respondar irgo, ma subite la mondo turnis su cirkum me.

Me klozigis mea okuli. Semblis a me ke la mondo ne esis plus stabila. Irgo chanjis.

Pos kelka sekundi me apertigis la okuli e me ne vidis plus la gardeno. Nur la muro esis hike e la streta traireyo. Omno esis normala. Nula gardeno, nula viro.

Me stacis sole avan la muro.

Tamen en mea manuo esas irgo.

La flava floro.

Me ne esis certa, ke me vere koliis ol.