03:28 kloki
Me savas nun, ke me ne pavoreskas plus, se me vekas dum la nokto.
Ne plus.
Esas sempre la sama kloko.
03:28.
Me apertigis la okuli e regardis aden la obskureso di mea chambro.
Me savis quik: esis sempre la sama tempo.
Me ne regardas plus quik sur la horlojo.
To ne helpas.
Mea korpo savas to.
La sentimento restas.
Quale ulu stacis en mea chambro.
Nur regardante me.
Tranquile.
Sen movar.
Me kontrolas omno ante dormeskar.
La pordo. La fenestro. Sub la lito.
Nulo.
Kompreneble.
Me evas 14 yari.
Me esas puerino e me savas ke monstri ne existas.
Adminime… me kredis to.
Mea matro dicis ke me drinkez teo ante dormeskar.
Ma to anke ne helpis. La sola efiko esis ke mustis ofte urinifar.
Me ne dormis plus bone dum la lasta dii.
La lasta nokto esis plu mala.
Me rivekis.
03:28.
Me ne movis me.
Me apen respiris.
Me nur askoltis.
E me sentis ol itere.
Ne sono.
Ne vera penso.
Ma ulo … proxima.
Irga-tempe me prenis mea smartfono.
La skreno esis nigra.
Nula lumo. Nula mesajo.
Me retrometis ol.
E fine me dormeskis.
Ye la matino omno esis normala.
Tro normala.
La suno. La sono di infanti, qui ludis en la vicinaro.
La uceli pipiis.
La mondo simulis ke nulo eventis.
Me prenis mea smartfono.
Me volis nur vidar la kloko.
Ne esis 03:28.
Kompreneble.
Nula mesaji.
Bone.
Me traserchis mea fotografuri.
E yen - ulo.
Nova fotografuro.
Me ne memoris facir ol.
On vidas mea chambro.
Dum la nokto.
Me jacis en la lito.
Mea okuli esis apertita.
Me ne dormis.
En la angulo…
quale ol esis dop me.
Me sentis koldeso.
Me plugrandigis la fotografuro.
Ma dop me -
ulu stacis.
Obskura.
Neklara.
Tro proxima.
La vizajo restis en la ombro.
Ma to ne esis ombro.
Esis ulu.
Me glutis.
Mea kordio palpitis rapidege.
Qua facis ca fotografuro?
Me kontrolis la kloko.
03:28.
Anke la horlojo en la fotografuro
montris 03:28 kloki.
Sempre 03.28 kloki!
