La letro sen nomo (kalendario-rakonto)

 Ca rakonto publigikesis en la Ido-Kalendario 2026 redaktita da Detlef Groth ye pagino 74-79.

La letro sen nomo

da Emma Schmidt

Me iris al skol-biblioteko, nam me havis libera tempo inter du lecioni, pro ke instruktistino esis malada. Esis lundio e la vetero esis tre mala. La cielo esis griza e la nubi jacis profunde e pezoza super nia urbo. Pluvis ed on odoris la humida foliaro. To esis la perfekta vetero por havar mala humoro.

Ma nia altra instruktistino siorino Keller donabis a ni la suplementala tasko laborar en la skol-biblioteko. Kompreneble me volis adminime simular ke me laboris diligente inter la libri.

Do me sidis ibe inter la olda libri en la kolda neon-lumizo sur harda stulo ek plastiko. Subite me trovis kayero inter la lernolibri por la Angla. Irgo ekfalis ek olda lernolibro por la sepesma klaso. La kayero esis blua e havis la surskriburo „Jurnalo dil klaso 8B – printempo“. Me esis 15 yari evanta kurioza puerino e me mustis foliumar ol.

Me trovis olda listi kun la nomi di skolani, desegnachi e paleskita pagini. E tande me trovis inter du pagini ordinoze faldita papereto. La texto esis skribita en klara maskula manu-skripto. Me lektis: „Tu aspektas belege, kande tu ridetas.“

Me regardis ol longatempe. Mea kordio saltis, quale en la romantika serii di televiziono, quin me ofte regardis. Ka to … esis por me? To ne povis esar pura hazardo! En mea televiziono-serii to esis nultempe acidento, ma ofte la komenco dil granda amo. Me sospiris e me sentis ke mea kordio palpitis plu rapide.

Me enposhigis la papereto rapide. Me ja savis longe ke pueruli esas ofte timema e havas problemi parolar sincere pri ilia sentimenti. Me esis nun certe, ke me havis nekonocata adoranto. Ma qua esis? To esis kazo por Emma la granda detektivo!

Me reflektas dum la tota dio, ma me ne trovis la solvuro. Do me decidis parolar pri to kun mea maxim bona amikino Nina. Forsan el savis. Me ne povis bone dormar dum ca nokto, pro ke me esis tre nervoza. Qua puerulo en mea skolo sekrete amis me? Me sentis quale la heroini en mea romantika televiziono-serii. Ma to esis la reala vivo!

Kande me naracis la tota afero a Nina, el dicis quik: „Yes, me savas la manu-skripto. To povas nur esar Johannes!“

Me esis surprizita, ke el esis tante certe. Ma forsan, yes? Johannes aspektis bele e esis inteligenta. Il havis kurta blonda hararo e dolca rideto e ludis basketbalo en la skol-esquado. Ed il esis populara! Johannes esis en ma paralela klaso, ma Nina esis dum la elementara skolo en la sama klaso quale il. Nina dicis a me ke Johannes skribis la litero „a“ sempre poke oblique. Yes, la tri skribita literi „a“ en la letreto esis poke oliqua! Quale sempre la detektivo Emma trovis itere la solvuro!

Me decidis parolar kun Johannes direte. Ho yes, vi esas justa: me esas sempre poke nepacienta, ma l'amo ne povis vartar! Me mustis savar la vereso quik! E me esas moderna puerino e me ne volis vartar til la puerulo facis l'unesma pazo.

Pos la skolo me proximigis vers Johannes.

„Saluto, Johannes!“, me dicis joyoze e regardis ad il e montris ad il mea maxim belega rideto.

„Saluto, Emma!“; il replikis surprizite.

„Regardez quon me trovis en la biblioteko! Me pensas ke to apartenas a tu.“, me dicis e ridetis dolce ad il. Kad il nun konfesos sua amo a me quale en mea romantika serii? Forsan, il mem kisos me nun e me ja poke redeskis. Ka me esis vere pronta por to?

Johannes regardis a la papereto kun sua belega klara blua okuli.

Il ridis: „Ho yes! Ca olda papereto. Me tote obliviis ol!“

Me esis konfuzigita. Forsan il esis tro timema parolar sincere pri sua amo a me nun. Il regardis longe a la papereto e reflektis.

„Nun me memoras! Ca letracho esis ek la tempo dil sepesma klaso!“

Me pensis ke to signifikis ke il amis me ja depos un yaro! To esis vere romantika!

“Ka tu vere skribis ol?” me questionis, tro rapide.

Il ridis laute: „Yes, me skribis to, ma por Paul. Paul ameskis a Lea e tu savas ke Paul havas vere leda manu-skripto ed il petis me skribar por il ca mesajo. Tu savas ke me havas bona manu-skripto. Tandem il esis tro timema donar la letro a Lea e me obliviis forjetar ol.“

Me nun esis tote deceptita e stacis ibe kun apertigita boko.

„Ka vere? Me komprenas“, me dicis deslaute e triste. Ho no, il ne amis me!

Johannes levis la shultri e dicis: „Adio, Emma.“ Il foriris sen plusa vorto.

Me stacis ankore longe en la korto di nia skolo tenante en mea manuo la papereto. La vento suflis e flava folii flugis super la sulo.

Mea kordio doloris pro decepto. Me reflektis e pos du minuti me mustis ridar pri me ipse. La konduto di Johannes esis tipikala por pueruli!

Me metis la papereto itere en la kayero e depozis ol inter la lernolibri en la biblioteko ye la nexto dio. Me lektis lastafoye la letreto: „Tu aspektas belege, kande tu ridetas.“ Me sukusis la kapo e sospiris.

Pos la skolo me prenis mea dorso-sako ed iris ad-extere. La vento suflis e pluvis itere. Me mustis ridar sen irga kauzo ed iris adheme. Posdimeze me regardis trista romantika filmo en la televiziono e ploris poke. Pos to me standis plu bone ed esis pronta por nova aventuri.