La stranja mesajo (Rakonto)

 La stranja mesajo

Me evas dek-e-tri yari. Me nomesas Sofia. Pro mea genitori ni translokis de Berlin a mikra vilajo, pro que ibe esis plu chipa habitar. La nomo dil vilajo esis Tschasow. Quala stulta nomo! Ol sonis quale Poloniana vilajo. Mea amikini en Berlin ridis multe pri ca nomacho. Kompreneble me ne volis habitar ibe! Me perdis omna mea amikini e mustis irar a nova skolo. Mea genitori esas tre egoista, ka ne?

Ja unesmavide ca loko ne prizis a me. Omno hike esis stranja. La vilajani regardis quale me esis de exterterana origino e l'altra infanti preske ignoris me. Forsan to chanjos kande la skolo rikomencos. Esis ankore la autuno-vakanci di skolo. La autuno komencis, la foliaro velkis e flaveskis.

Esis oktobro e ja esis tre kolda hike ed ofte nebuloza. En la nokto me audis la griza vento suflar en mea chambro. Mea patro dicis ke Tschasow esus bona loko por hororo-filmo e ridis, ma il amis hororo-filmi! Me ne pensis ke to esis joyoza.

Posdimeze mea matro imperis a me ke me komprez kelka pomi de la merkato. Mea matro rekomendis a me ke me irez tra la olda parko. „La voyo esas plu kurta“, el dicis. Me ja ne konocis bone ca urbetacho. Me kompris nur la pomi e volis irar rapide adheme. Pro to me nun mustis irar tra la parko, quon me evitis til nu.

Kande me proximigis a la parko, me quik volis retroirar e prenar l'altra plu longa voyo. Hike ne esis multa autobusi quale en Berlin, do me mustis marchar. La kastanieri stacis ibe tante dense, ke lia branchi pendis super la voyo quale obskura vulto. Dum omna pazo la sika folii krakis sub mea shui e me sentis quale la koldeso reptis tra la kolumo di mea varma blua jako.

La nebulo kovris omno quale blanka sepulto-tuko. Me povis apen vidar mea manui avan mea okuli. Me tremis pro koldeso e pro timo. Semblis a me ke omna ombro movis su ed omna vento-shoko movis la branchi. Oli aspektis quale fingri qui volis sizar me. Me aceleris mea pazi e mea kordio palpitis rapide.

Subite la vento suflis blanka papero ad-avan mea pedi. Me abasis me e rekoliis la papero, qua esis krumplita e humida pro la pluvo. La manu-skripto esis puerinatra e poke pala, ma ankore lektebla. Me povis lektar ol: „Ne fidez li! Li quar ne esas tua amiki. Por me esas ja tro tarda. Tua Claudia.“

Quala stranja mesajo? Ka to esis joko? Me ne konocas puerino nomata Claudia. Quala quar infanti? Forsan la tri pueruli e la puerino quin me vidabis en mea vicineso? Li esis certe en mea skolo. Me tornis me rapide. Forsan ca misterioza Claudia ankore esis irgube en la parko, ma la nebulo glutis omno cirkum me. Me audis nur la folii krepitar e me nur povis vidar mea rapida respirado.

Mea fingri tremis kande me enposhigis la folieto en mea jako. Me nur volis irar adheme e preske kuris, Erste pos ke me esis extere la parko e vidis la febla lumizado di laterno, me audacis turnar me. Semblas a me ke la nebulo sequis me e ne volis ke me iris adheme.

Ca-momente me perceptis ke papero en diafana plastiko-kovrilo esis fixigita an la laterno. Me rikonocis la blazono dil polico dil federala stato Brandenburg. Me mustis uzar la lumo di mea smartfono por lektar la mesajo. Esis fotografuro di blonda puerino evante 13 yari. El havis blonda tresi e subridis aden la nevidebla kamero. Me lektis ibe: „Claudia Mertens, 13 yari, desaparis ye la 20ma septembro 2025. Ni pregas informar la polico se vu havas irga informi pri el. El portis blua pantalono e verda jako ye la dio di sua desaparo.“

Claudia havis la sama evo quale me ed el desaparis ante tri semani. Mea fingri cirkumklemis la folieto en mea posho. Me deliberis ke me mustis informar la polico, forsan me povis helpar trovar Claudia. Ma kande me tenis la folieto en mea manuo, subite la mesajo da Claudia paleskis. Esis quale la nebulo devoris ol e tandem la mesajo esis tote desaparita. Mea kordio preske haltis e me ne povis respirar por preske minuto pro la shoko. La folieto nun esis vakua!

Me kuris adheme e donis la pomi tacante a mea matro. Me ne volis parolar pri to quon eventis. Mea matro ne kredus me to. Me tacis preske dum la tota vespero til me iris dormar frue. Kande me esis en mea chambro e preparis por la nokto me regardis ex mea fenestro. Ne esis tarda, malgre to esis stranja, ke me vidis quar infanti, qui stacis proxim la laterno avan nia domo. Esis tri pueruli ed un puerino evante cirkume inter 11 e 14 yari. Semblis a me ke la puerino regardis fixe a mea fenestro e subridis. Me pavoreskis e klozis la kurteno ed iris al balneyo por netigar mea denti. Kande me retrovenis e ri-apertigis la kuseno la infanti ne esis plus ibe. Me pensis ke to esis la infanti ek la vicineso di nia domo.

Ca-nokte me ne dormis bone. Me havis hororinda koshmaro. Claudia aparis en mea koshmaro, elua vizajo esis tre pala. El stacis en la densa nebulo en blua pantalono e verda jako, la okuli esis apertita pro doloro e timo e la labii tremis. Cirkum Claudia esis ombri, qui havis la formi dil quar infanti, quin me vidabis ek mea fenestro. La infanti subridis maligne a me. To esis vere pavoriganta. Claudia extensis sua manuo vers me e volis dicar irgo, ma me ne povas komprenar el pro la kolda ventego, qua ululis tante laute. Obskura ombri movis vers me e me esis paralizita e ne povis fugar. Me kriegis laute e vekis pro mea propra kriego.

Mea chambro esis obskura, nur la matida lumeto dil strado-laterno penetris la fenestro. Mea nokto-kamizo glutinis a mea korpo pro sudoro.

Subite mea matro apertigis bruske la pordo e kuris aden mea chambro. „Sofia, me audis tua kriego. Quon eventis, mea karino?“, el questionis me sucieme e sideskis su adsur la bordo di mea lito. Me povis apene parolar: „Me vidis el, matreto!“, me balbutis. „Quan tu vidis Sofia?“, mea matreto questionis quiete. „Claudia! La polico dicis ke el desaparis ante semani. Me vidis la informo dil polico an nia laterno. Claudia esis en stranja domo e la quar infanti ex la vicinaro esis cirkum el. Me pensis ke Claudia volis avertar me! Matreto, ni mustas retroirar a Berlin. Ca loko havas obskura sekreti!“, me suplikis. Mea matro jemis e karezis mea gambo por kalmigar me.

„To esis nur koshmaro, karino,“ dicis mea matro dulce e karezas mea longa bruna hararo. „Esas multa nova impresi por tu hike en la nova habiteyo. Pro to esas tote normala havar tala sonji. E me komprenis tu. Probez dormeskar, mea kara Sofia“. El kisis me sur la fronto e foriris, ma fakte el ne komprenis me e me ne havis la energio explikar omno ad el.

Kande me regardis fixe aden la obskureso en mea chambro, me savis ke ca sentimento di minaco ne desaparos rapide. Irgo vekigis me e me esis certe ke to ne esis plu kam nur koshmaro.

(Duro sequos)