La stranja mesajo (Rakonto)

 La stranja mesajo

Me evas dek-e-tri yari. Me nomesas Sofia. Pro mea genitori ni translokis de Berlin a mikra vilajo, pro que ibe esis plu chipa habitar. La nomo dil vilajo esis Tschasow. Quala stulta nomo! Ol sonis quale Poloniana vilajo. Mea amikini en Berlin ridis multe pri ca nomacho. Kompreneble me ne volis habitar ibe! Me perdis omna mea amikini e mustis irar a nova skolo. Mea genitori esas tre egoista, ka ne?

Ja unesmavide ca loko ne prizis a me. Omno hike esis stranja. La vilajani regardis quale me esis de exterterana origino e l'altra infanti preske ignoris me. Forsan to chanjos kande la skolo rikomencos. Esis ankore la autuno-vakanci di skolo. La autuno komencis, la foliaro velkis e flaveskis.

Esis oktobro e ja esis tre kolda hike ed ofte nebuloza. En la nokto me audis la griza vento suflar en mea chambro. Mea patro dicis ke Tschasow esus bona loko por hororo-filmo e ridis, ma il amis hororo-filmi! Me ne pensis ke to esis joyoza.

Posdimeze mea matro imperis a me ke me komprez kelka pomi de la merkato. Mea matro rekomendis a me ke me irez tra la olda parko. „La voyo esas plu kurta“, el dicis. Me ja ne konocis bone ca urbetacho. Me kompris nur la pomi e volis irar rapide adheme. Pro to me nun mustis irar tra la parko, quon me evitis til nu.

Kande me proximigis a la parko, me quik volis retroirar e prenar l'altra plu longa voyo. Hike ne esis multa autobusi quale en Berlin, do me mustis marchar. La kastanieri stacis ibe tante dense, ke lia branchi pendis super la voyo quale obskura vulto. Dum omna pazo la sika folii krakis sub mea shui e me sentis quale la koldeso reptis tra la kolumo di mea varma blua jako.

La nebulo kovris omno quale blanka sepulto-tuko. Me povis apen vidar mea manui avan mea okuli. Me tremis pro koldeso e pro timo. Semblis a me ke omna ombro movis su ed omna vento-shoko movis la branchi. Oli aspektis quale fingri qui volis sizar me. Me aceleris mea pazi e mea kordio palpitis rapide.

Subite la vento suflis blanka papero ad-avan mea pedi. Me abasis me e rekoliis la papero, qua esis krumplita e humida pro la pluvo. La manu-skripto esis puerinatra e poke pala, ma ankore lektebla. Me povis lektar ol: „Ne fidez li! Li quar ne esas tua amiki. Por me esas ja tro tarda. Tua Claudia.“

Quala stranja mesajo? Ka to esis joko? Me ne konocas puerino nomata Claudia. Quala quar infanti? Forsan la tri pueruli e la puerino quin me vidabis en mea vicineso? Li esis certe en mea skolo. Me tornis me rapide. Forsan ca misterioza Claudia ankore esis irgube en la parko, ma la nebulo glutis omno cirkum me. Me audis nur la folii krepitar e me nur povis vidar mea rapida respirado.

Mea fingri tremis kande me enposhigis la folieto en mea jako. Me nur volis irar adheme e preske kuris, Erste pos ke me esis extere la parko e vidis la febla lumizado di laterno, me audacis turnar me. Semblas a me ke la nebulo sequis me e ne volis ke me iris adheme.

Ca-momente me perceptis ke papero en diafana plastiko-kovrilo esis fixigita an la laterno. Me rikonocis la blazono dil polico dil federala stato Brandenburg. Me mustis uzar la lumo di mea smartfono por lektar la mesajo. Esis fotografuro di blonda puerino evante 13 yari. El havis blonda tresi e subridis aden la nevidebla kamero. Me lektis ibe: „Claudia Mertens, 13 yari, desaparis ye la 20ma septembro 2025. Ni pregas informar la polico se vu havas irga informi pri el. El portis blua pantalono e verda jako ye la dio di sua desaparo.“

Claudia havis la sama evo quale me ed el desaparis ante tri semani. Mea fingri cirkumklemis la folieto en mea posho. Me deliberis ke me mustis informar la polico, forsan me povis helpar trovar Claudia. Ma kande me tenis la folieto en mea manuo, subite la mesajo da Claudia paleskis. Esis quale la nebulo devoris ol e tandem la mesajo esis tote desaparita. Mea kordio preske haltis e me ne povis respirar por preske minuto pro la shoko. La folieto nun esis vakua!

Me kuris adheme e donis la pomi tacante a mea matro. Me ne volis parolar pri to quon eventis. Mea matro ne kredus me to. Me tacis preske dum la tota vespero til me iris dormar frue. Kande me esis en mea chambro e preparis por la nokto me regardis ex mea fenestro. Ne esis tarda, malgre to esis stranja, ke me vidis quar infanti, qui stacis proxim la laterno avan nia domo. Esis tri pueruli ed un puerino evante cirkume inter 11 e 14 yari. Semblis a me ke la puerino regardis fixe a mea fenestro e subridis. Me pavoreskis e klozis la kurteno ed iris al balneyo por netigar mea denti. Kande me retrovenis e ri-apertigis la kuseno la infanti ne esis plus ibe. Me pensis ke to esis la infanti ek la vicineso di nia domo.

Ca-nokte me ne dormis bone. Me havis hororinda koshmaro. Claudia aparis en mea koshmaro, elua vizajo esis tre pala. El stacis en la densa nebulo en blua pantalono e verda jako, la okuli esis apertita pro doloro e timo e la labii tremis. Cirkum Claudia esis ombri, qui havis la formi dil quar infanti, quin me vidabis ek mea fenestro. La infanti subridis maligne a me. To esis vere pavoriganta. Claudia extensis sua manuo vers me e volis dicar irgo, ma me ne povas komprenar el pro la kolda ventego, qua ululis tante laute. Obskura ombri movis vers me e me esis paralizita e ne povis fugar. Me kriegis laute e vekis pro mea propra kriego.

Mea chambro esis obskura, nur la matida lumeto dil strado-laterno penetris la fenestro. Mea nokto-kamizo glutinis a mea korpo pro sudoro.

Subite mea matro apertigis bruske la pordo e kuris aden mea chambro. „Sofia, me audis tua kriego. Quon eventis, mea karino?“, el questionis me sucieme e sideskis su adsur la bordo di mea lito. Me povis apene parolar: „Me vidis el, matreto!“, me balbutis. „Quan tu vidis Sofia?“, mea matreto questionis quiete. „Claudia! La polico dicis ke el desaparis ante semani. Me vidis la informo dil polico an nia laterno. Claudia esis en stranja domo e la quar infanti ex la vicinaro esis cirkum el. Me pensis ke Claudia volis avertar me! Matreto, ni mustas retroirar a Berlin. Ca loko havas obskura sekreti!“, me suplikis. Mea matro jemis e karezis mea gambo por kalmigar me.

„To esis nur koshmaro, karino,“ dicis mea matro dulce e karezas mea longa bruna hararo. „Esas multa nova impresi por tu hike en la nova habiteyo. Pro to esas tote normala havar tala sonji. E me komprenis tu. Probez dormeskar, mea kara Sofia“. El kisis me sur la fronto e foriris, ma fakte el ne komprenis me e me ne havis la energio explikar omno ad el.

Kande me regardis fixe aden la obskureso en mea chambro, me savis ke ca sentimento di minaco ne desaparos rapide. Irgo vekigis me e me esis certe ke to ne esis plu kam nur koshmaro.

(Duro sequos)

La letro sen nomo (kalendario-rakonto)

 Ca rakonto publigikesis en la Ido-Kalendario 2026 redaktita da Detlef Groth ye pagino 74-79.

La letro sen nomo

da Emma Schmidt

Me iris al skol-biblioteko, nam me havis libera tempo inter du lecioni, pro ke instruktistino esis malada. Esis lundio e la vetero esis tre mala. La cielo esis griza e la nubi jacis profunde e pezoza super nia urbo. Pluvis ed on odoris la humida foliaro. To esis la perfekta vetero por havar mala humoro.

Ma nia altra instruktistino siorino Keller donabis a ni la suplementala tasko laborar en la skol-biblioteko. Kompreneble me volis adminime simular ke me laboris diligente inter la libri.

Do me sidis ibe inter la olda libri en la kolda neon-lumizo sur harda stulo ek plastiko. Subite me trovis kayero inter la lernolibri por la Angla. Irgo ekfalis ek olda lernolibro por la sepesma klaso. La kayero esis blua e havis la surskriburo „Jurnalo dil klaso 8B – printempo“. Me esis 15 yari evanta kurioza puerino e me mustis foliumar ol.

Me trovis olda listi kun la nomi di skolani, desegnachi e paleskita pagini. E tande me trovis inter du pagini ordinoze faldita papereto. La texto esis skribita en klara maskula manu-skripto. Me lektis: „Tu aspektas belege, kande tu ridetas.“

Me regardis ol longatempe. Mea kordio saltis, quale en la romantika serii di televiziono, quin me ofte regardis. Ka to … esis por me? To ne povis esar pura hazardo! En mea televiziono-serii to esis nultempe acidento, ma ofte la komenco dil granda amo. Me sospiris e me sentis ke mea kordio palpitis plu rapide.

Me enposhigis la papereto rapide. Me ja savis longe ke pueruli esas ofte timema e havas problemi parolar sincere pri ilia sentimenti. Me esis nun certe, ke me havis nekonocata adoranto. Ma qua esis? To esis kazo por Emma la granda detektivo!

Me reflektas dum la tota dio, ma me ne trovis la solvuro. Do me decidis parolar pri to kun mea maxim bona amikino Nina. Forsan el savis. Me ne povis bone dormar dum ca nokto, pro ke me esis tre nervoza. Qua puerulo en mea skolo sekrete amis me? Me sentis quale la heroini en mea romantika televiziono-serii. Ma to esis la reala vivo!

Kande me naracis la tota afero a Nina, el dicis quik: „Yes, me savas la manu-skripto. To povas nur esar Johannes!“

Me esis surprizita, ke el esis tante certe. Ma forsan, yes? Johannes aspektis bele e esis inteligenta. Il havis kurta blonda hararo e dolca rideto e ludis basketbalo en la skol-esquado. Ed il esis populara! Johannes esis en ma paralela klaso, ma Nina esis dum la elementara skolo en la sama klaso quale il. Nina dicis a me ke Johannes skribis la litero „a“ sempre poke oblique. Yes, la tri skribita literi „a“ en la letreto esis poke oliqua! Quale sempre la detektivo Emma trovis itere la solvuro!

Me decidis parolar kun Johannes direte. Ho yes, vi esas justa: me esas sempre poke nepacienta, ma l'amo ne povis vartar! Me mustis savar la vereso quik! E me esas moderna puerino e me ne volis vartar til la puerulo facis l'unesma pazo.

Pos la skolo me proximigis vers Johannes.

„Saluto, Johannes!“, me dicis joyoze e regardis ad il e montris ad il mea maxim belega rideto.

„Saluto, Emma!“; il replikis surprizite.

„Regardez quon me trovis en la biblioteko! Me pensas ke to apartenas a tu.“, me dicis e ridetis dolce ad il. Kad il nun konfesos sua amo a me quale en mea romantika serii? Forsan, il mem kisos me nun e me ja poke redeskis. Ka me esis vere pronta por to?

Johannes regardis a la papereto kun sua belega klara blua okuli.

Il ridis: „Ho yes! Ca olda papereto. Me tote obliviis ol!“

Me esis konfuzigita. Forsan il esis tro timema parolar sincere pri sua amo a me nun. Il regardis longe a la papereto e reflektis.

„Nun me memoras! Ca letracho esis ek la tempo dil sepesma klaso!“

Me pensis ke to signifikis ke il amis me ja depos un yaro! To esis vere romantika!

“Ka tu vere skribis ol?” me questionis, tro rapide.

Il ridis laute: „Yes, me skribis to, ma por Paul. Paul ameskis a Lea e tu savas ke Paul havas vere leda manu-skripto ed il petis me skribar por il ca mesajo. Tu savas ke me havas bona manu-skripto. Tandem il esis tro timema donar la letro a Lea e me obliviis forjetar ol.“

Me nun esis tote deceptita e stacis ibe kun apertigita boko.

„Ka vere? Me komprenas“, me dicis deslaute e triste. Ho no, il ne amis me!

Johannes levis la shultri e dicis: „Adio, Emma.“ Il foriris sen plusa vorto.

Me stacis ankore longe en la korto di nia skolo tenante en mea manuo la papereto. La vento suflis e flava folii flugis super la sulo.

Mea kordio doloris pro decepto. Me reflektis e pos du minuti me mustis ridar pri me ipse. La konduto di Johannes esis tipikala por pueruli!

Me metis la papereto itere en la kayero e depozis ol inter la lernolibri en la biblioteko ye la nexto dio. Me lektis lastafoye la letreto: „Tu aspektas belege, kande tu ridetas.“ Me sukusis la kapo e sospiris.

Pos la skolo me prenis mea dorso-sako ed iris ad-extere. La vento suflis e pluvis itere. Me mustis ridar sen irga kauzo ed iris adheme. Posdimeze me regardis trista romantika filmo en la televiziono e ploris poke. Pos to me standis plu bone ed esis pronta por nova aventuri.

La Araneo (rakonto)

 La Araneo

Me pensas ke to eventis kande me evis 11 yari. Esis en la somero e la vetero esis tre varma. Pro to me apertigis mea fenestro dum la nokto kande la temperaturo divenis plu agreabla.

Dum tala dii me nur weris kurta pijamo, ma malgre to ofte esis ankore tro varma en mea chambro ye la duesma etajo. Mea chambro esis direta sub la tekto ed ibe esis sempre varmega dum la somero e koldega dum la vintro. La chambro di mea seniora fratulo esas anke ye la duesma etajo opoze de mea chambro.

Ni ja havis skolo-vakanci kande to eventis. Me esis survoye enlitigar me. Me ja netigis mea denti ed apertigis la pordo di mea chambro. Ed ibe me vidis ol! Granda nigra araneo kun hari ye la korpo. To esis vere pavorigiva! Me odias aranei. E se oli movas me povus kriegar laute pro timo e nauzeo. Yes, me savas ke to esas stulta stereotipo. Puerini kriegas kande eli vidas aranei e yes, me ne esas plus bebeo. Ma me personale kom Emma, me odias aranei.

Quon me povis facar? Kaptar la monstro en glazo? Ho no, me ne volis esar proxima de ca insektego. E forsan la araneo saltus vers me! Kad aplastar ol an la parieto? To certe rezultus en ledega makulo. E certe mea matro iraceskus multe pri to. Forsan demandar helpo de mea genitori? No, li pensus ke me esus ankore mikra bebeo. Forsan questionar mea seniora fratulo? Il certe ridus e mokus me. Do, me decidis facar la maxim simpla solvuro: facar nulo ed ignorar la araneo!

Me probis lektar libro, ma me ne povis koncentresar me. Me regardis ofte a la parieto. La araneo ne movis. Bone, forsan ol anke timis me! Ca penso kalmigis me poke. Me extingis la lumo e juis la silenco. Me klozigis la fenestro antee, pro to me povas plu bone dormar tale. La temperaturo en mea chambro esis agreabla.

Me reflektis quon me facos morge. Me intencis natar kun mea maxim bona amikino en la lago. La aquo nun esis sat varma. Me ankore mustos selektar qua malyoton me portus. Dum ca desfacila tasko me dormeskis e tote obliviis la haroza monstro en mea chambro.

Subite me vekis per stranja bruiseto. Esis quale frotado sur papero. Me enswichis la lampo apud mea lito. La lumo preske blindigis me. Me regardis ad-supre. Ed ibe me vidis ol! La araneo movabis sur la afishi an la parieto e to esis la kauzo dil bruiseto. E nun la araneo esis direte super me sur la afisho di mea favorata muziko-grupo! La monstro regardis a me per sua cent okuleti! To esis tro multe! Me mustis kriegar laute e yes, me kriegis vere laute! Mea vivo esis en danjero!

Pos kelka sekundi mea fratulo apertigis la porto e kuris aden mea chambro. "Emma, quon eventis?", il questionis me ecitita. Me ne povis parolar e me nur montris per mea dextra manuo a la parieto ube la areneo guatis. La okuli di mea fratulo sequis mea fingri e lore il vidis la monstro. E quon il facis? Il ridis e dicis: "Vartez, me salvos tu princino!" Il livis mea chambro. "Adube tu iras? Tu ne povas lasar me hike sola!", me vokis.

Pos kelka sekundi, qui esis quaze eterneso por me, il rivenis kun vakua glazo en la manuo. Il susuris deslaute: "Ne movez! Me kaptos tua monstro!" Nun me esis en paniko e tremis malgre la varmeso. Me klozigis mea okuli e protektis mea vizajo per mea manui. Me volis impedar ke la araneo falus adsur mea vizajo. Me preske povis sentar quale la ok haroza gambi movis su sur mea pelo.

Klak! Me audis la glazo an la parieto. Kad il sucesis kaptar la haroza araneo?

"Apertigez tua okuli, Emma. La kavaliero salvis tu. Me eskartus la drako!", mea fratulo ridante dicis.

Me prudente apertigis mea okuli. E yes il kaptabis la araneo en glazo. Quala abomiinda animalacho! Mea fratulo prenis la glazo e forlasis mea chambro. Il rivenis pos cirkume du minuti.

Il regardis a me ed il esis serioza: "Emma, omno esas en ordino. Me jetis la araneo ek la fenestro. Dormez ed lasez me anke dormar. En ordino?"

Me inklinis la kapo dankeme. "Dankego! Tu salvis me! Ma me havas ankore prego."

Il regardis a me kurioze: "Ne dankinde. Yes?"

Me respondis: "Me pregas, ne naracez to a nia gentori!" Me suplikante regardis ad il.

Mea fratulo promisis to a me: "Yes, me promisas to e dormez bone fratineto!"

Me donacis ad il mea maxim dulca rideto: "Bona nokto, mea kavaliero."

Il ridis e klozigis la pordo. Pose me traserchsis mea chambro, ma ne deskovris plura araneo. Duris kelkete til me ridormeskis.

Ye la nexto matino mea matro questionis me dum la dejuneto: "Emma, ka tu havis koshmaro en la pasinta nokto? Ka tu kriis?"

Me redeskis e ne povis respondar, ma itere mea seniora fratulo salvis e respondis: "Yes, Emma havis koshmaro, ma ne esis grava. Ka ne, fratineto?"

Me ridetis e dicis: "Me sonjis ke me esis princino e drako minacis me, ma tandem kavaliero salvis me."

Ni omni ridis e la mondo esis en ordino. Mea matro embracis me e karezis mea vizajo. Me tre juis to. Me esis til hodie dankema a mea fratulo. Il ofte iracigis me, ma en ita nokto il salvis me.

Quon me lernis de ta experienco?

Se, lor irar dormar, tu renkontros araneo en tua chambro, ekpulsez ol ipse o per helpema persono fratulo, ma ne pasigez la nokto kun lu, nam la araneo movos en la chambro aden tu. Me preferas granda varmegeso kam havar araneo en mea chambro.

La ritualo en la Nov-yaro nokto (misterioza rakonto)

 

La ritualo en la Nov-yaro nokto

Kande la horlojo en la salono montris kloki 23.47, ni sidis quarope en mi-cirklo sur la tapiso e regardis aden spegulo. Quar nigra kandeli avan ni brulis. Extere ja explodis singla piroteknikala fuzei. La bruiso esis matida quale tondro-bruiso en la disto.

Me nomesas Elena, ma omni dicas nur Leni. Me evas dek-e-du yari e me havas longa bruna hari. Ca-vespere me portis mea hari en du tresi e mea favorata rozea jerzeo. Apud me sidis mea seniora fratino Klara. El evis dek-e-sis yari ed en difero a me Klara esas tre su-koncianta. Klara havas longa hari ed el portis eleganta nigra jupo e nigra kalzegi. 

Mea fratino invitabis sua maxim bona amikini Mara e Jule.

Jule esis poke timida e tranquila. El esis tre bona en la skolo e portas binoklo. Mara esis la exakta kontreajo. El esas vivaca e parolas sempre multe. Reda hari e bunta vestaro. Mara havas mem tatuo sur la dextra brakio. Nia genitori interdiktis ni havar tatui. La genitori di Mara esis tre richa e ne havis multa tempo por sua filiino.

Nov-yaro vespero. Nia genitori festis che amiki, cent kilometri de heme. Li pasis la nokto ibe. Klara e me havis sentimento di libereso. To devez esar la nokto di Klara e sua amikini. Ma anke me esis hike. La juniora fratino. Tro yuna por drinkar la vino, quan Mara adportabis, ma tro olda por ke eli simple povis sendar me litirar.

Festar sen genitori. Revo. Ni havis limonado, pico e mem vino, ma quale me ja dicis, me ne darfis drinkar alkoholo, pro ke me esis tro yuna. Me sentis me izolita.

Restis ankore dek-e-tri minuti til nokto-mezo. Mixturo inter nervozeso ed enoyo esis en la aero. Klara e sua amikini diskutis pri quo eli volas facar til nokto-mezo.

Me dicis: "Vi certe volas facar itere irga stultaji quale advokar fantomi per shovar glazi sur la tablo".

Mara ridachis: "Ho, la bebeo ja konocas ni."

"Me ne esas plus bebeo", me protestis e budis.

Jule, qua esas kustomale poke timida, ridis e dicis: "Ho no, ca-yare ni havas ulo plu bona. Tua fratino trovis ol en la interreto!"

La okuli di Klara brileskis: "Yes, me trovis ritualo por la nov-yaro nokto. Me ja preparis kandeli e spegulo. Per la ritualo ni recevos respondi a nia questioni pri to quo eventos relate ni en la venonta yaro. Me garantias anke poke hororo, ma ne tro multe".

Jule subridis reveme: "Ho yes, me deziras kordio-amiko." La altra puerini ridis e me nur sospiris.

Me mustis promisar matreto e patreto ke me iros direte pos nokto-mezo dormar. Ma hodie li ne esis hike e Klara esis la chefino. Ed el decidis ke me povis restar nekushite plu longe. El pensis forsan, ke el bezonis quar puerini por la ritualo.

Klara dicis: "Sideskez kun ni Leni, ma ne plendos plu tarde pri to". Me inklinis la kapo e me sentis me en ca-instante plu adulta.

Ni sidis sur la mola tapiso en cirklo. La elektrala lumo-kateno vacilis. Extere ni audis la bruiso dil pirotekno. Matida detoneti. Irgo ne sentis en ordino a me. Semblis a me quale irgo od irgu vartis a ni.

"Ni komencez la ritualo", deklaris Klara solene kom la chef-sorcistino. Ma me povis audar en elua voko anke ecito e nervozeso.

"Me timeskas", me susuris.

"Tu ne esas plus bebeo, Leni", Jule respondis, "restez sidar apud ni".

Kande Klara extingis la lampi, me havis stranja sentimento. Me ja sentis me stranje dum la tota vespero. Quar nigra kandeli stacis sur la planko-sulo avan me. En la mezo stacis anciena spegulo. Esis la spegulo di nia mortinta avino. Me vidis mea vizajo en la spegulo, ma ol semblis esar stranjera e plu olda. Semblis a me ke to ne esis me ipsa.

Ni sizis la manui l'una l'altra. Me tenis fixe la manuo di mea fratino. Klara regardis a ni fixe. El explikis la reguli dil ritualo por ni: "Ne ridez e ne staceskez! La spegulo montros a vi en via menti la nexta yaro." Lore Klara dicis vorti en stranjera linguo, quan ni ne konocis. Esis quale magiala kantado. Voko por vivigar la spegulo. La kandeli flamigis misterioze quale respondo ad elua kantado.

Klara durigis kun severa voco: "Klozigez la okuli ed imaginez to quo vi vidos en la nexta yaro. Spegulo, spegulo sur la tapiso, montrez a ni to quo eventos kun ni en la nexta yaro."

Me klozigis mea okuli. Mea kordio palpitis rapide pro timo. Me probis kalmigar me ipsa. Me pensis pri la skolo, pri mea amikini e pri la gimnastiko-esquado en qua me esis aktiva.

La voco di Klara itere plenigis la tranquila salono: "Ri-apertigez nun la okuli! Regardez en la spegulo e la spegulo montros a vi la futuro!" To esis quale impero, Klara ne toleris irga kontredico.

La indexi dil horlojo en la salono montris nun nokto-mezo. Extere la pirotekno bruisis laute e fulminis. Me pavoreskis.

Nulu ridis, nulu staceskis. Ni regardis aden la spegulo per nia okuli. Me vidis nulo en la spegulo. Subite un kandelo extingis.

"Ka vi vidabas to?", me susuris. La altri regardis a me. Me povis vidar la teroro en elia okuli. Elia vizaji esis pala e serioza. Me expektabis ke eli ridis, ma Jule tremis poke. Mara mastikis ye sua ungli di fingri e probis ridetar, ma elua okuli esis larjigita pro timo. E mea fratino? Klara respiris laute e profunde. Ni ne audis plus la pirotekno extere. La palpito di nia kordii esis nun plu lauta kam la pirotekno. Silenco e timo esis cirkume ni.

Ni durigis regardar fixe aden la spegulo. Me vidis nulo. Mea kordio palpitis itere plu rapide. La spegulo avan me esis obskura, me ne povis plus vidar mea vizajo. Semblas ke me ne plus existis. Quo to signifikis?

Klara ruptis la silenco e questionis: "Quon ni vidis puerini?"

Mara mumuris deslaute: "Me... Me vidis mea chambro, ma ... omno esis vakua. E tro ordinema. Esis quale nulu habitis plus ibe."

Jule ankore tremis. El inklinis la kapo e glutis: "Me vidis me ipsa ... Me esis vundita... Me sangifis. Me jacis sur la strado... Me audis la sireni di ambulanco... Omno esis ruptita. Omno esis teroriganta." Pos to el ridis histeriale.

Klara regardis a ni kun vakua okuli. Elua fingri movis su nervoze sur la tapiso. El dicis: "Me vidis ni omni... ma me esis paralizita. Me ne povis facar irgo. Me ne havis kontrolo. Me stacis apud vi, me ne povis agar." El klozigis la okuli e turnis su de ni.

Tandem me parolis e dicis: "Me ne vidis ulo. Nur obskureso. Me ne vidis mea propra vizajo en la spegulo. Nur nigra truo." Me singlutis e dicis: "Pro quo me vidis nulo?"

Ni audis extere la pirotekno ed ol reflektis su en nia pala vizaji. La bunta kolori. La plu olda puerini probis konversar e jokar, ma elia voci ankore tremis pro timo. Me stacis sen-move, me abasis la regardo e mea pektoro esis pezoza.

La altri durigis diskutar laute. Eli probis explikar sua travivaji e quietigar l'una l'altra. Me staceskis pro ke me perceptis ke me mustis irar al balno-chambro.

En la balno-chambro me sentis me expozita en la kolda elektrala lumo. Me sideskis ye la bordo dil balno-kuvo. Me respiris profunde e regardis ad-infre. Ne esis multe. Ma to suficis. Me quik savis ke mea infanteso nun esis pasinta. Ne pro timo, ma esis adio.

Me lavis mea manuo. Tre longe.

Kande me retrovenis, la altra puerini ankore ridis. Klara iris vers me e questionis me, kad omno esis en ordino? Me inklinis nur la kapo e susuris: "Me pensas ke yes, me savas nun pro quo me vidis nulo en la spegulo".

"Pro quo?", questionis Klara sorgeme.

Me regardis ad el fixe ed elua okuli vagis super mea korpo, necerte quale el ne povis komprenar quon me dicis.

"Pro ke hodie decidesis, ke me ne esas plus to quon me esis antee."

Nulu komentis to.

Klara embracis me forte. Me sentis elua varmeso ed elua forteso e juis ca instanto.

Extere komencis la nova yaro.

Me apogis me vers mea fratino e respiras profunde. E me savis, ke kelka pordi apertigas su ipsa, sive on volas to, sive on ne volas to.

Ma ca-instante me savis ke me ne esis sola e pro to omno esis poke plu facila. E Klara e me esis nun plu proxima kam antee.

Ye du kloki en la nokto Mara e Jule hemiris kune per taxio. La genitori di Mara donabis ad el pekunio por la taxio.

Extere on povis vidar ankore la lumi dil nova yaro. ma por me la vera chanjo eventis interne - deslaute e definitiva, quale nova vento en mea kordio.

Me sentis, ke en nia kalmeso e inter ni la sekreto di ca nokto ankore vivis, ma anke la forteso travivar omno kune.

La dek-e-triesma kandelo (Misterioza Kristonasko-rakonto)

 

La dek-e-triesma kandelo

Esis la 23ma decembro. Un dio ante vigilio. Lea esis sola heme dum la vespero. Elua genitori vizitis amiki en la vicinaro. Extere falis deslaute nivo e la domo krakis per omna burasko. Semblis a Lea ke la domo respirus. Lea evis dek-e-tri yari ed el ofte asertis, ke el ne havus plus timo en la obskureso. Malgre to el enswichis omnaloke en la domo la lampi.

La advento-krono stacis sur la tablo en la salono. Ol havis quar kandeli, qui omni esis preske parbrulita. Lea acendis oli, malgre to el savis ke sua genitori ne volis ke el facas to. La varma kandelo-lumo tranquiligis el.

Subite Lea perceptis ulo stranja.

Inter la triesma e la quaresma kandelo stacis nun plura kandelo.

Ol esis streta e blanka kandelo. Lea savis exakte ke el ne pozis ca kandelo adibe.

Lea frunsis la fronto e vokis: "Matro, ka tu esas hike?" Nula respondo. Nur la horlojo tiktakis.

La stranjera kandelo bruleskis de su ipsa. Tre stranje!

E la lumo esis diferanta en komparo kun l'altra kandeli. La lumo esis plu kolda, preske bluatra. Subite la puerino audis bruiseto. Tre deslauta. Quale susuro ed ol venis direte ek la flamo dil fantomatra kandelo.

"Plura kandelo mankas", dicis la susuranta febla voko.

La kordio di Lea palpitis plu rapide pro timo. "Quala kandelo?", el questionis, malgre to el ne savis pro quo.

La lumo dil stranja kandelo flamifis. Subite Lea vidis en la vitro-karelo ne nur sua propra vizajo, ma anke la vizajo di altra puerino. El esis cirkume en la sama evo quale Lea. La vizajo dil altra puerino esis pala e la okuli havis obskura ringi.

Lea turnis su rapidege. Nulu esis hike!

La kandelo susuris itere: "La dek-e-triesma kandelo...".

La fingri di Lea tremeskis kande el prenis alumeto. El ne savis pro quo, ma el pozis plura kandelo adsur la tablo ed el acendis ol. En ca instanto la stranjera blanka kandelo extingis – e desaparis quale ol nultempe esis sur la tablo.

La pordo dil domo apertigesis. Voci e ridado. La genitori retrovenis.

Lea respiris profunde. 

Plu tarde kande el jacis en la lito, la puerino kontis ankore unfoye la kandeli en la salono en sua mento. Quar. Tote normale.

Ma dum la nexta matino Lea trovis sur sua nokto-tableto mikra guteto de vaxo.

Koldega.

E blanka.

La Kloshi Kantas (Ido-kanto)

 "La  Kloshi Kantas" esas mea duesma Kristonasko-kanto en Ido. Me itere kreis la muziko dil kanto per la helpo dil programo Suno kun artificala inteligenteso, ma kompreneble me itere skriptis ipsa la texto. La video havas subtituli en Ido, ma vi trovas hike en la blogo anke la texto.

La Kloshi Kantas

Nivo falas sur la strado,

hela, blanka e bela,

Quala bela sono,

Esas nun en la aero

Ka tu audas la kloshi,

anuncante Kristonasko?

Li sonigas por ni,

paco venas en la mondo.

Nivo dansas cirkum la domi,

La infanti kanteskas.

Ni apertigas nia kordii,

Pro joyo ni rideskas.

Ka tu audas la kloshi,

anuncante Kristonasko?

Li sonigas por ni,

paco venas en la mondo.

En la fenestri brilas kandeli,

donas a ni milda lumo.

Homi kantas bela melodii,

memorigas pri la pasinto.

Ka tu audas la kloshi,

anuncante Kristonasko?

Li sonigas por ni,

paco venas en la mondo.

Tandem esas Kristonasko!

Me vartas tante longe,

La tempo di paco e joyo,

Esas nun hike!

Ka tu audas la kloshi,

anuncante Kristonasko?

Li sonigas por ni,

paco venas en la mondo.

Ka tu audas la kloshi,

anuncante Kristonasko?

Li sonigas por ni,

paco venas en la mondo.

La Lumo di Kristonasko (Ido-kanto)

"La Lumo di Kristonasko" esas  Kristonasko-kanto en Ido. Me itere kreis la muziko dil kanto per la helpo dil programo Suno kun artificala inteligenteso, ma kompreneble me itere skriptis ipsa la texto. La video havas subtituli en Ido, ma vi trovas hike en la blogo anke la texto.

La Lumo di Kristonasko

 En la nokto tranquila e klara,

lum’  brilas super la domi.

Steli dansas en alta cielo,

portante espero por omni.

Ho, Kristonaskala lumo, brilas por me,

varmigas la kordio kun harmonio!

Kristonaskala lumo, guidas la voyo,

al paco, amo e joyo.

Infanti kantas kun dolca voci,

sonas ridi en la aero.

La mondo sentas la festala spirito,

momento plena di paco.

Ho, Kristonaskala lumo, brilas por me,

varmigas la kordio kun harmonio!

Kristonaskala lumo, guidas la voyo,

al paco, amo e joyo.

Kandeli flamifas apud la fenestri,

la familio restas kun trezoro.

En ombro di la vintrala nokti,

rinaskas l’espero en kordio.

Ho, Kristonaskala lumo, brilas por me,

varmigas la kordio kun harmonio!

Kristonaskala lumo, guidas la voyo,

al paco, amo e joyo.